که خصم از پرتوش پروانه وش سوخت

چه ملکی را ز نو دارالامان کرد

چه جانی در تن خلق جهان کرد

چه شمعی را به محض قدرت افروخت

چه شاهی را دگر کرسی نشین ساخت

که عزمش باره بر چرخ برین تاخت

ز بس کاین ذوق می برد از دلم هوش