چه شاهی را دگر کرسی نشین ساخت

چه جانی در تن خلق جهان کرد

چه شمعی را به محض قدرت افروخت

که خصم از پرتوش پروانه وش سوخت

که عزمش باره بر چرخ برین تاخت

ز بس کاین ذوق می برد از دلم هوش

زبان نکته سنجم بود خاموش