ز بس کاین ذوق می برد از دلم هوش

که خصم از پرتوش پروانه وش سوخت

چه شاهی را دگر کرسی نشین ساخت

که عزمش باره بر چرخ برین تاخت

زبان نکته سنجم بود خاموش

دل اما داستانی گوش می کرد

که از کیفیتم مدهوش می کرد