یارب! چه فرخ طالعند، آنانکه در بازار عشق

و امروز اهل میکده، رندی ز من آموختند

چون رشته ایمان من، بگسسته دیدند اهل کفر

یک رشته از زنار خود، بر خرقه من دوختند

دردی خریدند و غم دنیای دون بفروختند

در گوش اهل مدرسه، یارب! بهائی شب چه گفت؟

کامروز، آن بیچارگان اوراق خود را سوختند