به گوش من، سخنی گفت دوش باد صبا

اگر کنم گله من از زمانه غدار

به خاطرت نرسد از من شکسته غبار

من از شنیدن آن، گشته ام ز خود بیزار

که بنده را به کسان کرده ای شها! نسبت

که از تصور ایشان مرا بود صد عار