من از شنیدن آن، گشته ام ز خود بیزار

اگر کنم گله من از زمانه غدار

به خاطرت نرسد از من شکسته غبار

به گوش من، سخنی گفت دوش باد صبا

که بنده را به کسان کرده ای شها! نسبت

که از تصور ایشان مرا بود صد عار

شها! شکایت، خود نیست گرچه از آداب