چون بهائی، صدهزاران درد دارم جانگداز

ای خوش آن روزی که پیشت، جان سپارد جان من

از دل خود، دارم این محنت، نه از ابنای دهر

کاش بودی این دل سرگشته در فرمان من

صدهزاران، درد دیگر هست سرگردان من