گفتمش: مبارک باد بر تو این مسلمانی

رسم و عادت رندیست، از رسوم بگذشتن

آستین این ژنده، می کند گریبانی

زاهدی به میخانه، سرخ روز می دیدم

زلف و کاکل او را چون به یاد می آرم

می نهم پریشانی بر سر پریشانی

خانه دل ما را از کرم، عمارت کن!