از زبان آن نگار تند خو

بازگو از یار بی پروای ما

آنکه از ما، بی سبب افشاند دست

عهد را ببرید و پیمان را شکست

از پی تسکین دل، حرفی بگو

یاد ایامی که با ما داشتی

گاه خشم از ناز و گاهی آشتی