دل که خالی باشد از مهر بتان

گر بود شاگر تو صد فخر راز

هر که نبود مبتلای ماهرو

اسم او از لوح انسانی بشو

لته حیض به خون آغشته دان

سینه خالی ز مهر گلرخان

کهنه انبانی بود پر استخوان