کهنه انبانی بود پر استخوان

دل که خالی باشد از مهر بتان

لته حیض به خون آغشته دان

سینه خالی ز مهر گلرخان

سینه، گر خالی ز معشوقی بود

سینه نبود، کهنه صندوقی بود

تا به کی افغان و اشک بی شمار؟