قرص نانی، می رسیدش وقت شام

روی دل، از غیر حق برتافته

گنج عزت را ز عزلت یافته

روزها، می بود مشغول صیام

نصف آن شامش بدی، نصفی سحور

وز قناعت، داشت در دل صد سرور

بر همین منوال، حالش می گذشت