وز قناعت، داشت در دل صد سرور

روزها، می بود مشغول صیام

قرص نانی، می رسیدش وقت شام

نصف آن شامش بدی، نصفی سحور

بر همین منوال، حالش می گذشت

نامدی زان کوه، هرگز سوی دشت

از قضا، یک شب نیامد آن رغیف