از قضا، یک شب نیامد آن رغیف

وز قناعت، داشت در دل صد سرور

بر همین منوال، حالش می گذشت

نامدی زان کوه، هرگز سوی دشت

شد ز جوع، آن پارسا زار و نحیف

کرد مغرب را ادا، وآنگه عشاء

دل پر از وسواس، در فکر عشاء