گفت عابد چون بدید آن ماجرا:

شد روان و روی خود واپس نکرد

همچو سایه، در پی او می دوید

عف عفی می کرد و رختش می درید

من سگی چون تو ندیدم، بی حیا

صاحبت، غیر دو نان جو نداد

وان دونان، خود بستدی، ای کج نهاد