من سگی چون تو ندیدم، بی حیا

همچو سایه، در پی او می دوید

عف عفی می کرد و رختش می درید

گفت عابد چون بدید آن ماجرا:

صاحبت، غیر دو نان جو نداد

وان دونان، خود بستدی، ای کج نهاد

دیگرم، از پی دویدن بهر چیست؟