دائما، طاحونه اش در چرخ بود

کم نشد هرگز دواتش از قلم

بر مراد هرکسی، می زد رقم

در مهم سازی اوباش و رنود

از ته هر کس که برجستی به ناز

می شدی فی الحال، مشغول نماز

هرکه آمد، گفت: بر من کن دعا