می شدی فی الحال، مشغول نماز

در مهم سازی اوباش و رنود

دائما، طاحونه اش در چرخ بود

از ته هر کس که برجستی به ناز

هرکه آمد، گفت: بر من کن دعا

او به جای دست، برمی داشت پا

بابها مفتوحه للداخلین