گفت عارف: آن که هستی روز و شب

حاصلت زان چیست؟ گفتا: اندکی

آنچه مقصود است، ای روشن ضمیر!

برنیاید زان، مگر عشر عشیر

از پی تحصیل آن، در تاب و تب

شغل آن را قبله خود ساختی

عمر خود را بر سر آن باختی