از پی تحصیل آن، در تاب و تب

آنچه مقصود است، ای روشن ضمیر!

برنیاید زان، مگر عشر عشیر

گفت عارف: آن که هستی روز و شب

شغل آن را قبله خود ساختی

عمر خود را بر سر آن باختی

آنچه او می خواستی، واصل نشد