پیر گفتش: کای جوان نامدار

چون گوزنان، چند در صحرا چری؟

گر چو من بودی تو خدمتگار شاه

در علف خوردن نمی گشتی تباه

کت بود از خدمت شه افتخار

گر چو من، تو نیز می خوردی علف

کی شدی عمرت در این خدمت تلف؟