این در می کوب، به صد یارب

گر تو برسی به نعیم مقیم

وز توبه رهی، ز عذاب الیم

توبه، در صلح بود بارب

نومید مباش ز عفوالله

ای مجرم عاصی نامه سیاه

گرچه گنه تو ز عد بیش است