مسکین برفت و اینک بر تو گذاشت جا را

تا مبتلا نگردی گر عاقلی مدد کن

در کار عشق لیلی مجنون مبتلا را

ای عشق بس که کردی با عقل تنگ خویی

مجروح هجرت ای جان مرهم ز وصل خواهد

این است وجه درمان آن درد بی دوا را

من بنده ام تو شاهی با من هر آنچه خواهی