مجروح هجرت ای جان مرهم ز وصل خواهد

در کار عشق لیلی مجنون مبتلا را

ای عشق بس که کردی با عقل تنگ خویی

مسکین برفت و اینک بر تو گذاشت جا را

این است وجه درمان آن درد بی دوا را

من بنده ام تو شاهی با من هر آنچه خواهی

می کن، که بر رعیت حکم است پادشا را