می کن، که بر رعیت حکم است پادشا را

مجروح هجرت ای جان مرهم ز وصل خواهد

این است وجه درمان آن درد بی دوا را

من بنده ام تو شاهی با من هر آنچه خواهی

گر کرده ام گناهی در ملک چون تو شاهی

حدم بزن ولیکن از حد مبر جفا را

از دهشت رقیبت دور است سیف از تو