از دهشت رقیبت دور است سیف از تو

می کن، که بر رعیت حکم است پادشا را

گر کرده ام گناهی در ملک چون تو شاهی

حدم بزن ولیکن از حد مبر جفا را

در کویت ای توانگر سگ می گزد گدا را

سعدی مگر چو من بود آنگه که این غزل گفت

«مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا»