کلید هشت بهشت ار به من دهد رضوان

و گر تن است به دل می کشد جفای تو را

به یاد روی تو تا زنده ام همی گریم

که آب دیده کشد آتش هوای تو را

نه مردم ار بگذارم در سرای تو را

اگر به جان و جهانم دهد رضای تو دست

به ترک هر دو به دست آورم رضای تو را