دست اجل گشاید پایش ز ریسمانت

همچون نشانه تا کی بر دل نهد جراحت

ما را به تیر غمزه ابروی چون کمانت

سرگشته ای که گردن پیچید در کمندت

ز آن بر درت همیشه از دیده آب ریزم

تا خون دل بشویم از خاک آستانت

جانم تویی و بی تو بنده تنی است بی جان