نومید مباش ای سیف از بوی گل وصلش

چون مرغ کجا باشد مور ارچه پری دارد

من بنده بسی بودم در صحبت آن مردان

عیبم نتوان کردن صحبت اثری دارد

در باغ امید آخر هر شاخ بری دارد