خود مرا دست طلب جز به دعایی نرسد

تندرستی که ندانست نجات اندر عشق

اینت بیمار که هرگز به شفایی نرسد

دلبرا چند خوهم دولت وصلت به دعا

خوان نهاده ست و گشاده در و بی خون جگر

لقمه ای از تو توانگر به گدایی نرسد

ابر بارنده و تشنه نشود زو سیراب