ابر بارنده و تشنه نشود زو سیراب

خود مرا دست طلب جز به دعایی نرسد

خوان نهاده ست و گشاده در و بی خون جگر

لقمه ای از تو توانگر به گدایی نرسد

شاه بخشنده و مسکین به عطایی نرسد

سیف فرغانی دردی ز تو دارد در دل

می پسندی که بمیرد به دوایی نرسد؟!