چون منی چون شود از دوست به دشمن خرسند

دست تدبیر کسی پای گشاده نکند

چون دلی را سر گیسوی تو آرد در بند

هر چه غیر تو همه دشمن جانند مرا

سیف فرغانی بی روی تو در فصل بهار

خوش همی گرید چون ابر، تو چون گل می خند