سیف فرغانی بی روی تو در فصل بهار

چون دلی را سر گیسوی تو آرد در بند

هر چه غیر تو همه دشمن جانند مرا

چون منی چون شود از دوست به دشمن خرسند

خوش همی گرید چون ابر، تو چون گل می خند