خاک کویت همه، گل گشت ز آب چشمم

مگر آن کس که به شهر آید و غافل برود

لایق بدرقه راه تو از هر چه مراست

آب چشمی است که آن با تو به منزل برود

چون گران بار جفاهای تو در گل برود؟!

عهد کرده است که در محمل تن ننشیند

جانم، آن روز که از کوی تو محمل برود