خونی روانه کرده ام از دیده وین عجب

از پیش خاطر نگرانم نمی رود

گریم ز درد عشق و نگویم که حال چیست

کاین عذر بیش با همگانم نمی رود

کز حوض قالب آب روانم نمی رود

چندان چو سگ به کوی تو در خفته ام که هیچ

از خاک درگه تو نشانم نمی رود