آبم روان ز دیده و خوابم شده ز چشم

آبی بده که دست به نانم نمی رود

دانم یقین که ماه رخی قاتل من است

جز بر تو ای نگار گمانم نمی رود

اینم همی نیاید و آنم نمی رود

از سیف رفت صبر و دل و هردم اندهی

ناخوانده آید و چو برانم نمی رود