آبی بده که دست به نانم نمی رود

ذکر لب تو کرده ام ای دوست سالها

هرگز حلاوتش ز دهانم نمی رود

از مشرب وصال خود این جان تشنه را

دانم یقین که ماه رخی قاتل من است

جز بر تو ای نگار گمانم نمی رود

آبم روان ز دیده و خوابم شده ز چشم