هرگز حلاوتش ز دهانم نمی رود

چندان چو سگ به کوی تو در خفته ام که هیچ

از خاک درگه تو نشانم نمی رود

ذکر لب تو کرده ام ای دوست سالها

از مشرب وصال خود این جان تشنه را

آبی بده که دست به نانم نمی رود

دانم یقین که ماه رخی قاتل من است