ذکر لب تو کرده ام ای دوست سالها

کز حوض قالب آب روانم نمی رود

چندان چو سگ به کوی تو در خفته ام که هیچ

از خاک درگه تو نشانم نمی رود

هرگز حلاوتش ز دهانم نمی رود

از مشرب وصال خود این جان تشنه را

آبی بده که دست به نانم نمی رود