از بیخ هر نباتی شاخ شکر برآید

چون سایه نور ندهد بر اوج بام گردون

بی نردبان مهرش خورشید اگر برآید

گر بر زمین بیفتد آب دهان یارم

از بهر چون تو دلبر در پای چون تو گوهر

از ابر در ببارد وز خاک زر برآید

گفتم که آب چشمم بر روی خشک گردد