وی ذوق سخن چشیده از یار

اندر شب هجر مطلع تو

صبحی ست ولی دمیده از یار

ای حظ نظر گرفته از دوست

گر باز روی ز من بگویش

کای بی سببی رمیده از یار،

انصاف بده که چون بود سیف