گر باز روی ز من بگویش

صبحی ست ولی دمیده از یار

ای حظ نظر گرفته از دوست

وی ذوق سخن چشیده از یار

کای بی سببی رمیده از یار،

انصاف بده که چون بود سیف

پیوسته چنین بریده از یار