معنی خورشید داشت صورت مه پیکرش

دل شده را قوت جان از لب لعل وی است

هر که بهشتی بود آب دهد کوثرش

پرده ز رخ بر گرفت دوش شبم روز کرد

از کله و از قبا هست برون یار ما

یار شما خرگهی ست خیمه بود چادرش

در بر او دیگری می خورد آب حیوه