از کله و از قبا هست برون یار ما

هر که بهشتی بود آب دهد کوثرش

پرده ز رخ بر گرفت دوش شبم روز کرد

معنی خورشید داشت صورت مه پیکرش

یار شما خرگهی ست خیمه بود چادرش

در بر او دیگری می خورد آب حیوه

ما چو گدایان کوی نان طلبیم از درش