ما چو گدایان کوی نان طلبیم از درش

از کله و از قبا هست برون یار ما

یار شما خرگهی ست خیمه بود چادرش

در بر او دیگری می خورد آب حیوه

دعوی عشق تو کرد سیف و به تو جان بداد

گر چه نگوید دروغ هیچ مکن باورش