دعوی عشق تو کرد سیف و به تو جان بداد

یار شما خرگهی ست خیمه بود چادرش

در بر او دیگری می خورد آب حیوه

ما چو گدایان کوی نان طلبیم از درش

گر چه نگوید دروغ هیچ مکن باورش