مشهر کردمی خود را چو شعر خویش در عالم

به آب چشمه حیوان شکر در پسته تنگش

کفی از خاک پای او به دست پادشا ندهم

وگر چون من گدایی را دهد گوهر به همسنگش

بنام عاشقی او گر از من نامدی ننگش

فغان از سیف فرغانی برآمد ناگهان گویی

به گوش عاشقان آمد سحرگه ناله چنگش