وگر چون من گدایی را دهد گوهر به همسنگش

لب شیرین آن دلبر در آغشته است پنداری

به آب چشمه حیوان شکر در پسته تنگش

کفی از خاک پای او به دست پادشا ندهم

مشهر کردمی خود را چو شعر خویش در عالم

بنام عاشقی او گر از من نامدی ننگش

فغان از سیف فرغانی برآمد ناگهان گویی