لب شیرین آن دلبر در آغشته است پنداری

ز چشم ژاله اشک وز گوشم ناله چنگش

چگونه گلستان گوید کسی آن دلستانی را

که گل با رنگ و بوی خود نموداری است از رنگش

به آب چشمه حیوان شکر در پسته تنگش

کفی از خاک پای او به دست پادشا ندهم

وگر چون من گدایی را دهد گوهر به همسنگش