که گل با رنگ و بوی خود نموداری است از رنگش

چو بشنودم سماع او، نگردد کم، نخواهد شد

ز چشم ژاله اشک وز گوشم ناله چنگش

چگونه گلستان گوید کسی آن دلستانی را

لب شیرین آن دلبر در آغشته است پنداری

به آب چشمه حیوان شکر در پسته تنگش

کفی از خاک پای او به دست پادشا ندهم